„Człowiek jest to przede wszystkim duch, dusza uwięziona w organizmie, tej najcudowniejszej machinie, jaka istnieje pod słońcem (...). Łatwo pojąć, że machina, tak bardzo złożona, musi być i nader delikatna (...) psuje się bardzo łatwo i wymaga ciągłej naprawy tudzież czuwania nad warunkami zewnętrznymi, ażeby jej nie uszkodziły zbyt głęboko, zbyt dotkliwie. Toteż jakkolwiek najwyższym celem naszego życia jest rozwój duszy, fundamentem tego rozwoju jest nasz organizm, a troska o jego bezpieczeństwo i sprawność stanowi drugi, niemniej ważny cel naszej działalności".

(Bolesław Prus, "Ludzie i duchy”)